دلم همسری می خواهد که از ته دل، و نه تحت تاثیر من یا جو روشنفکری(من و روشنفکری دو امر منفک از هم هستیم!)، وقتی به او کتابی هدیه می دهم، بگوید " این بهترین هدیه ای بود که بهم دادی" ...
پ.ن: شاید من پیچش مو می بینم و شمایی که می خوایی زود قضاوت کنی، فقط مو!
یارو استاد ِ دانشگاه تو فقه و الهیاتِ، سر ِ سفره شام خواهرمو صدا میزنه که چرا ارشد امتحان ندادی و از این حرفا(خواهرم لیسانس روانشناسی داره و معلم پایه ابتداییه!)، خواهرم جواب میده که دیگه نشد و گفتم بچه هام حداقل یه خورده بزرگ تر بشن(دو تا خواهر زاده دارم، یکیشون 5 ساله و اون یکی 1.5 ساله)... خواهرم که میره استاده افاضات می فرمایند و از مشاهیر و بزرگان روانشناسی برای ما توضیح می دهند و لابلای کلام چون دُرّشان از روانشناس بزرگ اسپیوزا می گن!!!
بابا درسته شما استاد و ما علاف، شما دکتر و ما شُتر، شما فلان و ما بهمان، ولی دیگه خفه مون نکن با این خطابه های غّراتون تورو به خدا... آخه تو این دنیای درن دشت کی اسپینوزا رو با علم روانشناسی میشناسه که شما شناختین و دارین مارو هم می شناسونید؟!
درسته اون بالا بالا ها هستید ولی دیگه به هر قیمتی که نباید مجلس رو در دست گرفت و اسب فضاحت رو تو میدان بلاهت راند!
رفتم کتابخونه که یه کتابی بگیرم، پشت سیستم داشتم سرچ می کردم که پسره بغل دستیم که اونم داشت پشت یه سیستم دیگه سرچ می کرد و در حالی که به مونیتور روبروی خودش خیره شده بود بهم گفت "شما شبیه دانشجوای خارجی هستین که آدم تو فیلما می بینه" واعجبا!
حالا به نظر ِ شما قیافه ی من که شبیه خارجیاس چطوریه؟! خودم بهتون میگم، یه آدم دیلاق ِ ریشوی ژولیده رو تصور کنید، من همینجوریم.
باور کنید بدون ِ اغراق بود این تعریفایی که از خودم کردم، چون اصولا بدم میاد از خودم تعریف کنم! آخه چه معنی میده تو که شبیه خارجیا باشی و به عالم و آدم فخر بفروشی؟!
پ.ن: استنتاج منطقی که میشه از این خاطره ی سیم ثانیه ای گرفت اینه که دانشجوای خارجیی که ما تو فیلما می بینیم همه ریش و پشم دارند.
یکی دیگه نوشت: شما قیافه ی مجازیه منو بگید. اینکه مثلا شبیه چه جونور ِ خارجی یا حتی داخلی هستم؟!
در این که گروهی از مردان هستند که به طور کامل تحت سلطه ی زنانشان می باشند شکی نیست(نمونه هایی که خودم شاهد بوده ام گویای این نکته می دانم) اما آیا واقعا در شرایط کنونی جامعه این امر غالبیت دارد که از آن نوشت؟ آیا واقعا پرداختن به چنین امری ضربه به جنبش فمنیست ایران است؟ آیا نباید به طرح موضوعی که در جامعه موضوعیت دارد پرداخت؟!
پ.ن: جلسه نقد کتاب «زن ذلیل: زنان سلطه جو، مردان سلطهپذیر» در انجمن جامعه شناسی ایران(بر روی اسم کتاب کلیک کنید!)، جالب است... حوصله داشتید حتما بخونید.
گریه کردنِ نیچه بعد از شلاق زدنِ اسب توسط کالسکه چی رو به یاد دارید...
آخرش که چی آقای نیچه؟!
پ.ن: همین نیچه آخر عمری دیونه شد.
چند سالی هست که این حس رو دارم، اما این چند ماه ِ بیشتر شده؛
حس و حال ِ سیزیفُ دارم.
انگار، من زنده به آنم که یک لحظه روی آرامش را نبینم.
پ.ن: دلیل ِ خاص ِ آنچنانی نداره، حال ِ عمومیم اینو میگه!
خصوصی ترین و لذت بخش ترین حالتم را بدون ِ بودن ِ تو تجربه می کنم؛
تویی که حتی نمیدانم چه کسی خواهی بود.
مادرم را دوست دارم، بی آنکه همانند اُدیپ عقده ای باشم.
پ.ن: دوست داشتم از مادر بنویسم. فقط همین.
اولِ اسفندِ، نه من خونه ام، نه اینجا خونه اس! بَسم نیس؟! دوری گاه و بیگاه تو این 8-7 سال اَمانمو بریده. به طور متوالی نهایت بتونم 4-3 ساعت بخوابم،
که اونم تو 24 ساعت یک بار تکرار میشه.
صالح بن قدوس گفت:
هیچ حال نیست که درو امید نفعی نباشد.
شخصی گفت: اگر مردی را به یک دست بیاویزند، در آن چه حال باشد؟
گفت: زیر بغلش عرق نکند!
پ.ن: کپی شده از اینجا.
از همه دنیا خستم. نه یکی، نه دوتا، چندتا مشکل که هرکدومشون بسه واسه اینکه زمین گیرم کنن سرم هجوم آوردن... خیری ندیدم از این دنیا، خستم، تا دلتون بخواد خستم.
زندگی ما مثل ِ مردگی ماست، دیگه نمی دونم مرده بودنمون زندگی هست یا نه؟!
پ.ن: اومدم پست بذارم چشم به این وبلاگ افتاد! که چی آخه؟ وابستگیه اینجوری که چی بشه آخرش مثلن؟! ناگفته نماند از ته دلمم آروز کرد که یکی تو این لحظه برای من اینجوری باشه!
تنگه رو چرا می بندی؟! سر ِ شب تو جمع ِ لیبرالیتون باهام بد حرف زدی به همین خاطر،
منم شریکم تو این تنگه، نیستم؟! اگه احترام ِ متقابل باشه، چرا که نه.
